Foto: uit open bronnen
Hoewel de jongere generatie vaak wordt bekritiseerd omdat ze te afhankelijk zijn van de hulp van hun ouderen, kan te onafhankelijk zijn nog erger zijn
Bron:
Een generatie mensen die is opgegroeid zonder voortdurend toezicht van een volwassene en die gedwongen werd om al vroeg in het leven zelfstandigheid te leren, heeft als volwassene te maken met onbedoelde psychologische gevolgen – in het bijzonder problemen met het accepteren van hulp en het opbouwen van hechte relaties. Dit staat in de publicatie Experteditor, waar de auteur, de Canadese gepensioneerde Farley Ledgerwood, reflecteert op de ervaring van zogenaamde “kinderen met een sleutel om hun nek” en de impact daarvan op hun latere leven.
De auteur beschrijft zijn eigen kindertijd, toen het avondeten vaak betekende wat het kind zelf in de koelkast kon vinden omdat zijn ouders meerdere banen hadden en geen tijd hadden om voor hem te zorgen. Dit was geen klassieke nalatigheid, zegt hij, maar eerder een kwestie van overleven. Tegelijkertijd werd in dergelijke omstandigheden de gewoonte gevormd om niet op anderen te vertrouwen en alle problemen zelf op te lossen.
In de tekst wordt opgemerkt dat dit gedragspatroon ook wordt doorgegeven aan de volgende generaties. Farley geeft het voorbeeld van zijn volwassen dochter, die zich zelfs in een crisissituatie alleen probeert te redden zonder om hulp te vragen. Dit, zegt hij, getuigt van een diep ingewortelde houding: “Als je iets nodig hebt, moet je er zelf voor zorgen.
Experts bevestigen dat overmatige autonomie een keerzijde kan hebben.
“Zeer onafhankelijke volwassenen kunnen moeite hebben met intimiteit en emotionele regulatie,” zegt psycholoog Sam Goldstein.
Daarnaast vestigt de auteur de aandacht op het fenomeen van zogenaamde “hyper-onafhankelijkheid”, dat vaak ontstaat bij kinderen die gedwongen worden om volwassen verantwoordelijkheden op zich te nemen. Als gevolg hiervan worden zulke kinderen vroeg volwassen, maar verliezen ze het vermogen om kwetsbaar te zijn.
De auteur benadrukt dat dit “emotionele besturingssysteem” effectief werkt in omstandigheden van gebrek aan hulpbronnen, maar op volwassen leeftijd kan het veranderen in een barrière. De persoon raakt er niet alleen aan gewend om niet om hulp te vragen, maar ook om het te weigeren, zelfs als het beschikbaar is. Dit creëert een gevoel van isolatie ondanks uiterlijk succes.
Als gevolg hiervan concludeert de auteur dat de generatie die gewend is om “het alleen te redden” deze aanpak moet heroverwegen.
“Je emotionele besturingssysteem heeft je tientallen jaren goed gediend. Het heeft je beschermd, je in staat gesteld om te bewegen, je geholpen om te overleven. Maar je bent niet langer gewoon aan het overleven. Je leeft. En leven, echt leven, betekent mensen toelaten in je levenssfeer. Het betekent dapper genoeg zijn om iets nodig te hebben, om iets te willen, om iets van anderen te accepteren zonder jezelf te factureren,” vat de auteur samen.
De site is niet veilig! Al je gegevens lopen gevaar: wachtwoorden, browsergeschiedenis, persoonlijke foto’s, bankpasjes en andere persoonlijke gegevens worden gebruikt door aanvallers.
